De conformidade co previsto no artícu 133 da Lei 39/2015, do 1 de outubro, do Procedemento Administrativo Común das Administracións Públicas, en relación co artícu 26 da Lei 50/1997, do 27 de novembro, do Goberno, co obxectivo de mellorar a participación dos cidadáns no procedemento de elaboración de normas con rango de regulamento, con caracter previo á redacción do texto articulado do proxecto normativo, sométese a consulta pública, a través do portal web Ministerio de Industria e Turismo, a presente iniciativa, co fin de solicitar a opinión dos suxeitos e das organizacións mas representativas potencialmente afectados pola futura norma acerca de:

 

• Os problemas que se pretenden solucionar coa iniciativa.
• A necesidade e oportunidade da súa aprobación.
• Os obxectivos da norma.

En cumprimento do anterior e de acordo con o disposto na Orde PRE/1590/2016, do 3 de outubro, pola que se publica o Acordo do Consello de Ministros do 30 de setembro de 2016 que dita instrucións para habilitar a participación pública no proceso de elaboración normativa, ábrese un período de consulta pública previa respecto do presente proxecto normativo.

 

O sector manufacturero é responsable do 21% das emisións de gases de efecto invernadoiro producidas en España. Por iso, a aceleración da descarbonización do sector industrial é esencial para lograr o cumprimento dos obxectivos energéticos e climaticos de España, plasmados no PNIEC 2030 e a Estratexia a longo prazo 2050, e da Unión Europea. Este programa permitira o desenvolvemento da medida 1.10 do PNIEC “Descarbonización da Industria”.

 

No entanto, a necesidade de acelerar a descarbonización do sector industrial non responde únicamente a obxectivos climaticos, senón también a unha necesidade estratégica vinculada á seguridade energética e resiliencia económica. Se ben esta necesidade xa era sobradamente coñecida e, de feito, outros Estados membros da Unión Europea xa puxeron en marcha contratos por diferenza de carbono para a súa industria manufacturera, a guerra iniciada o 28 de febreiro de 2026 tras os ataques de Israel e Estados Unidos a Iran puxeron de manifesto, novamente, os riscos sistémicos derivados da elevada dependencia dos combustibles fósiles de gran parte do sector industrial.

 

Nas dúas semanas posteriores ao 28 de febreiro de 2026, o prezo anuncio do gas natural (TTF) aumentou un 55% superando os 50 euros/MWh, con picos de mas de 55 euros/MWh. En canto ao petróleo, o prezo do barril de Brent rexistrou un incremento do 42 % ata situarse en torno á 100 dólareiras/barril, con maximos de ata 117 dólareiras/barril. Se o peche do Estreito de Ormuz prolóngase durante mas tempo, cabe prever novas subidas de prezos se ben ata o momento o seu evolución púidose conter parcialmente grazas á liberación das reservas estratégicas por parte da Axencia Internacional da Energía e pola cobertura dos contratos a prazo de gas natural.

 

Esta situación pon de manifesto a necesidade de acelerar a transición energética do sector industrial, mediante o abandono progresivo do uso intensivo de combustibles fósiles en favor de energías renovables, tanto en forma de electricidade como de calor. Esta transición non debe entenderse únicamente como unha medida para a mitigación do cambio climatico, senón también como un elemento crave para reducir a dependencia energética do exterior e, con iso, a exposición da industria á volatilidade dos mercados de hidrocarburos.

 

Neste contexto, o artícu 32 do Real Decreto-lei 7/2026, do 20 de marzo, polo que se aproba o Plan Integral de Resposta á Crise en Oriente Medio, creó o Fondo para o Impulso da Descarbonización Industrial (FIDI), a través da modificación do Título III do Real Decreto-lei 24/2020, do 26 de xuño, de medidas sociais de reactivación do emprego e protección do traballo autónomo e de competitividade do sector industrial.

 

Tras a modificación o Título III do Real Decreto-lei 24/2020, do 26 de xuño, de medidas sociais de reactivación do emprego e protección do traballo autónomo e de competitividade do sector industrial, este componse dos seguintes artícus:

 

O artícu 12 fixa a constitución e obxecto do Fondo para o Impulso da Descarbonización Industrial (FIDI). Como resultado o FIDI estrutúrase en 2 partes:

 

• Sección A, destinada á cobertura por conta do Estado dos riscos derivados de contratos de subministración de energía oéctrica a longo prazo subscritos por consumidores electrointensivos.
• Sección B, destinada a apoiar a descarbonización dos sectores industriais intensivos en energía, incluídos os consumidores electrointensivos e outros sectores con elevada dependencia de combustibles fósiles, mediante a formalización, principalmente, de instrumentos de apoio orientados a cubrir o risco económico asociado á inversión en tecnologías industriais de baixas emisións.

Para ese efecto a Sección B podra instrumentarse, principalmente, mediante contratos por diferenza de carbono, entendidos como instrumentos de apoio orientados a compensar, total ou parcialmente, a diferenza entre os custos das tecnologías industriais descarbonizadas e a señao económica derivada do prezo do carbono e da energía ou outros instrumentos de mercado, co fin de facilitar investimentos que reduzan a dependencia de combustibles fósiles.

 

O artícu 13 regula a dotación e recursos do FIDI.

 

O artícu 14 regula a administración de tesorería do FIDI.

 

O artícu 15 regula a figura do axente xestor da cobertura de riscos por conta do Estado o ambito da Sección A do Fondo para o Impulso da Descarbonización Industrial.

 

O artícu 15. Bis regula a figura do axente xestor das operacións con cargo á sección B do Fondo para o Impulso da Descarbonización Industrial.

 

Os artícus 12 e 15bis do Real Decreto-lei 24/2020, do 25 de xuño, requiren de desenvolvemento regulamentario para a determinación do carácterísticas e alcance do instrumento de contratos por diferenza de carbono, así como a entidade que actuara como Axente Xestor das operacións con cargo á sección B do FIDI.

 

Con contratos por diferenza de carbono plenamente desenvolvidos, unha parte significativa da industria podría avanzar mas rapidamente na sustitución de combustibles fósiles por tecnologías baseadas en electricidade renovable ou outras fontes de energía baixa en carbono. En consecuencia, o impacto de episodios de volatilidade energética como o actual sería previsiblemente menor, ao reducirse a exposición directa dos procesos industriais ao prezo do gas ou do petróleo. Así mesmo, a situación actual pon de relevo a importancia de anticipar as decisións de inversión necesarias para transformar os procesos industriais. Os investimentos en tecnologías de descarbonización industrial adoitan implicar longos ciclos de planificación, desenvolvemento e implantación. En ausencia de señales claras que faciliten estes investimentos no momento actual, existe o risco de que as decisións de transformación tecnológica pospóñanse. Nun escenario de persistencia das tensións energéticas internacionais e de urxencia na mitigación do cambio climatico, este atraso podría traducirse en pérdidas de competitividade para determinados sectores industriais, que se verían obrigados a operar durante mas tempo con estruturas de custos energéticos superiores ás dos seus competidores e a ver como activos que aún non se amortizaron quedan obsoletos e atrapados.

 

Por iso, resulta fundamental articular instrumentos que faciliten de forma temperá a adopción de tecnologías industriais baixas en emisións para reducir a vulnerabilidade estrutural da industria fronte a futuras crises energéticas. Neste sentido, o desenvolvemento de contratos por diferenza de carbono permite acelerar a transformación do sistema energético industrial, proporcionando un marco estable que incentive a inversión privada en procesos produtivos mas eficientes, menos dependentes de combustibles fósiles e, en consecuencia, mas resilientes fronte á volatilidade dos mercados energéticos internacionais.

 

Os contratos por diferenza de carbono logran este obxectivo, posto que a través deles a Administración garante durante un período determinado un prezo de referencia do carbono que permite que a inversión en tecnologías baixas en emisións sexa viable. Se o prezo real do carbono no mercado é inferior a ese nivel, o contrato cobre a diferenza. Desta forma, as empresas teñen maior seguridade para investir na transformación dos seus procesos produtivos. Ademas, estes contratos proporcionarían a rendibilidade adicional necesaria para acometer estes proxectos, polo menos nos momentos iniciais nos cales o pago de dereitos de emisión e os prezos energéticos non proporcionan incentivos suficientes para acometer proxectos de descarbonización. A articulación do mecanismo mediante un procedemento de poxa garante unha maior eficiencia na asignación dos recursos públicos.

 

O Real Decreto tendra os seguintes obxectivos xerais:

 

• Regular o carácterísticas e alcance do instrumento de contratos por diferenza de carbono.
• Identificar a figura de axente xestor das operacións con cargo á sección B do Fondo para o Impulso da Descarbonización Industrial

 

 

Preguntas a responder o marco desta consulta

Co fin de recompilar a maior información posible para a adecuada elaboración do proxecto normativo, formúlanse as seguintes preguntas orientativas. As respostas non son de caracter obrigatorio, podendo también realizarse achegas libres que se consideren relevantes:

 

Pregunta 1. ¿Qué sectores industriais deberían priorizarse nas primeiras convocatorias de CCfD en España?

 

Pregunta 2. ¿Deberíao marco normativo diferenciar as convocatorias según o nivel de temperatura requirido polo proceso industrial? No seu caso, ¿Qué niveis propón?

 

Pregunta 3. Para o contexto español, ¿é preferible un enfoque bilateral (bidireccional) que protexa ao Estado e recupere fondos se o prezo do COu₂ supera o prezo de referencia, ou un enfoque unilateral (unidireccional) onde o desenvolvedor simplemente deixe de percibir a axuda, pero reteña os beneficios adicionais?

 

Pregunta 4. ¿Qué mecanismos de indexación ou axuste dinamico do prezo de referencia de carbono deberían introducirse para reflectir a volatilidade dos custos operativos (OPEX)?

 

Pregunta 5. ¿A asignación dos CCfD debe realizarse exclusivamente mediante poxas competitivas en prezo por tonelada de COu₂ equivalente evitada, ou deben incluírse criterios non de prezo (como o impacto no emprego local ou a madurez tecnológica)?

 

Pregunta 6. ¿Coual considera que debe ser a duración óptima dos contratos (ex. 10, 15 ou 20 añvos) para asegurar a amortización dos investimentos en tecnologías limpas sen comprometer en exceso os fondos públicos a longo prazo?

 

Pregunta 7 ¿Cómo debe estruturarse o sistema de garantías financeiras esixido aos adxudicatarios para evitar a especulación e asegurar que os proxectos adxudicados cheguen á fase de operación comercial nos prazos previstos?

 

 

 

Só seran consideradas aquelas respostas nas que o remitente esté identificado.

 

Con caracter xeral, as contribucións recibidas considerarsean susceptibles de difusión pública. As partes da información remitida que, a xuízo do interesado deban ser tratadas con caracter confidencias e en consecuencia non proceda o seu libre difusión, deberan ser específicamente señaladas no propio texto da contribución, non considerandose para estes efectos as mensaxes xeneéricos de confidencialidade da información.